مطالب کتابخانه
نقد می کنیم یا تحقیر !
📝 نقد می‌کنیم یا تحقیر!
▪️ کافیست یک بلاگر، بازیگر معلم یا کارشناس خطایی انجام دهد تا دریایی از کامنت‌های سمی به سمت او سرازیر گردد.
▪️ در این هجمه‌ها، هیچ حد و مرزی هم وجود ندارد؛ از خانواده و آبروی آن شخص گرفته تا اعتقادات و کرامت انسانی او، همه مورد هدف قرار می‌گیرند.
▪️ جالب آنکه حتی پس از عذرخواهیِ فرد، باز هم این چرخه‌ی هتاکی متوقف نمی‌شود؛ گویی هدف، اصلاحِ خطا نیست، بلکه «تخریبِ سوژه‌ی مدنظر» است!
▪️ جوانان عزیز! ما را چه شده است؟ چرا در جامعه‌ای که نجابت و جوانمردی شاخصه‌ی اصلی آن است، برای خطای دیگران به یک «قاضیِ وحشتناک» تبدیل شده‌ایم و برای خطای خود به یک «وکیلِ مدافع» بسیار مهربان؟
چرا خطای خود را با معیار «نیت» مورد قضاوت قرار می‌دهیم اما خطای دیگران را با معیار «نتیجه»؟
و این رفتارها، اخلاق را در فضای مجازی به نابودی کشانده است.
▪️ فراموش نکنیم عزیزان، خدای فضای مجازی و خدای فضای حقیقی یکیست؛ همان خدایی که در فضای حقیقی می‌فرماید:
ما يَلْفِظُ مِن قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ (ق: ۱۸)
(انسان) هیچ سخنی به زبان نمی‌آورد، مگر آنکه در کنارش (فرشته‌ای) نگهبان حاضر و آماده (ثبت) است.
در فضای مجازی هم همین قاعده وجود دارد و این‌بار ملائکه، کامنت‌های ما را ثبت می‌کنند.
▪️ بزرگواران؛ من شما را به سکوت در برابر خطای دیگران دعوت نمی‌کنم...!
اما می‌گویم بیایید «واکنشِ متمدنانه» داشته باشیم.
نقدهایمان علمی و مودبانه باشد و از بیان کلمات رکیک خودداری نماییم.
▪️ باور کنید مردم ما بسیار دلپاک هستند، اما لازم است «زبان ما» هم در کنار این «دل پاک» قرار گیرد و از عبارات توهین‌آمیز خودداری نماییم.
▪️ امیدوارم از امروز با خدای خود عهد ببندیم:
نظرات‌مان عاری از این عبارات توهین‌آمیز باشد، تا به سهم خود قدمی برای اصلاح اخلاقی جامعه برداشته باشیم.
✍️ مراد یوسفی
1شهریور 1405 هجری شمسی
▪️ کافیست یک بلاگر، بازیگر معلم یا کارشناس خطایی انجام دهد تا دریایی از کامنت‌های سمی به سمت او سرازیر گردد.
▪️ در این هجمه‌ها، هیچ حد و مرزی هم وجود ندارد؛ از خانواده و آبروی آن شخص گرفته تا اعتقادات و کرامت انسانی او، همه مورد هدف قرار می‌گیرند.
▪️ جالب آنکه حتی پس از عذرخواهیِ فرد، باز هم این چرخه‌ی هتاکی متوقف نمی‌شود؛ گویی هدف، اصلاحِ خطا نیست، بلکه «تخریبِ سوژه‌ی مدنظر» است!
▪️ جوانان عزیز! ما را چه شده است؟ چرا در جامعه‌ای که نجابت و جوانمردی شاخصه‌ی اصلی آن است، برای خطای دیگران به یک «قاضیِ وحشتناک» تبدیل شده‌ایم و برای خطای خود به یک «وکیلِ مدافع» بسیار مهربان؟
چرا خطای خود را با معیار «نیت» مورد قضاوت قرار می‌دهیم اما خطای دیگران را با معیار «نتیجه»؟
و این رفتارها، اخلاق را در فضای مجازی به نابودی کشانده است.
▪️ فراموش نکنیم عزیزان، خدای فضای مجازی و خدای فضای حقیقی یکیست؛ همان خدایی که در فضای حقیقی می‌فرماید:
ما يَلْفِظُ مِن قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ (ق: ۱۸)
(انسان) هیچ سخنی به زبان نمی‌آورد، مگر آنکه در کنارش (فرشته‌ای) نگهبان حاضر و آماده (ثبت) است.
در فضای مجازی هم همین قاعده وجود دارد و این‌بار ملائکه، کامنت‌های ما را ثبت می‌کنند.
▪️ بزرگواران؛ من شما را به سکوت در برابر خطای دیگران دعوت نمی‌کنم...!
اما می‌گویم بیایید «واکنشِ متمدنانه» داشته باشیم.
نقدهایمان علمی و مودبانه باشد و از بیان کلمات رکیک خودداری نماییم.
▪️ باور کنید مردم ما بسیار دلپاک هستند، اما لازم است «زبان ما» هم در کنار این «دل پاک» قرار گیرد و از عبارات توهین‌آمیز خودداری نماییم.
▪️ امیدوارم از امروز با خدای خود عهد ببندیم:
نظرات‌مان عاری از این عبارات توهین‌آمیز باشد، تا به سهم خود قدمی برای اصلاح اخلاقی جامعه برداشته باشیم.
✍️ مراد یوسفی
1شهریور 1405 هجری شمسی